knowing

Knowing is Loving

การสัมผัสรู้ คือความรัก

รู้ คือ รัก

หากเราดำรงตนอยู่ในธรรมดาสภาวะ และเรียนรู้จากประสบการณ์อันสดใหม่อยู่เสมอ

โลก คือครูของเรา บุคคลข้างหน้า คือ ครูของเรา

ในมณฑลแห่งการตื่นรู้ การสัมผัสรู้ถึงรายละเอียดแห่งตน นั้นเป็นดั่งร่างกายแห่งการภาวนา

และสิ่งสูงสุดแห่งการรู้แจ้ง คือ ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในแต่ละขณะ

ในความเป็นไปของสังสารและนิพพานที่ไม่แยกออกจากกัน

ไม่มีโลก(สังสาร) เราไม่อาจเข้าใจถึงแก่นนิพพานได้เลย

นอกจากโลกแล้วที่เป็นครู ยังมีในสถานะมนุษย์ ก็  คือ คนที่ทำให้หัวใจเราสั่นไหวเมื่อได้พูดคุยด้วย คือคนที่เรารัก ให้ความรัก มีเลือดเนื้อในการสื่อสารต่อกัน มีความอ่อนโยน ไม่คาดหวัง ไม่ตัดสิน และที่สำคัญคือ รับฟังเรา ความรักระหว่างนักเรียนรู้กับครูจึงเป็นพลังที่งดงามและพลักให้ก้าวเดินหน้าต่อสู่การสะท้อนของแสงแห่งปัญญา

ในความเชื่อของธิเบต โลกของเรา ไม่มีเวลา หรือไร้กาลเวลา

สัจจะและธรรมะ ยังคงดำรงอยู่อย่างไร้ร่างและเวลา ไม่มีเงื่อนไขใดๆจะบังบด ความจริงแท้ของธรรมะได้

โลกเราไม่มีเวลาเลยซะด้วยซ้ำ

ความรักไม่มีวันตายไปหรือเน่าเปื่อย พร้อมกับร่างกายมนุษย์

ดวงจิตที่ดีงามยังคงเดินทางสานต่อหน้าที่ของมัน

สถานะของมนุษย์ทุกคนที่ล้วนเป็นคุรุ มักตายจากกันและกันไป หากเราติดยึดในการมีชีวิต เมื่อครูจากไปความมานะและแรงบันดาลใจก็ถดถอย แล้วเราก็ไปหาครูใหม่ ไปเรื่อยๆ ครูที่เป็นมนุษย์ก็ต้องตาย คนแล้วคนเล่า

ครูทั้งหมดล้วนแสดงสภาวะ ท่าที การสื่อสารที่แตกต่างออกไป ไม่ว่าจะเป็นในรูปลักษณ์ความดีงามดั่งพระพุทธเจ้า หรือ ความบ้าบิ่นแบบคนบ้าก็ตาม ทุกสิ่งล้วนแสดงออกเพียงสภาวะให้เราได้เรียนรู้

หากเรายังติดอยู่ในสภาวะของครูซึ่งแสดงเป็นมนุษย์ เราก็ยังคงต้องหาที่พึ่งภายนอกออกไปเสมอ

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจ การดำรงอยู่ในการตื่นรู้นั้น ต้องใช้พลังแห่งใจที่บริสุทธ์ เราไม่สามารถซ่อนแอบความรู้สึกหรือสภาวะใดๆไว้ข้างหลัง เพื่อไม่ให้ผู้อื่นมองเราไม่ดีหรือดี(ตัดสินเรา) นั้นก็เป็นความกลัวที่เกิดจากการไม่อยากให้ตัวตน อัตตา ของตนเองโดนกระทบจากโลกที่เป็นจริง ความเสื่อมในความจริงของสังคมเล็กใหญ่จึงบังเกิดขึ้น ท่ามกลางกระแสการเรียนรู้ที่โหยหิว และ วัตถุนิยมทางจิตวิญญาณ ที่ตามไล่หลังเพื่อมาเป็นเหยื่อ

น่าเศร้าที่คนส่วนมากให้การบูชากับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์  ความปกปิดและความแข็งกระด้างในตน ทำตามแบบสิ่งที่อยู่บนหิ้งเสมือนก้อนหิน หรือความเชื่องมงายที่คาดหวังจะได้ผลลัพย์จากการปฎิบัตธรรมทั้งที่มีความจริงใจต่อตนเองน้อยมากและ  การพยายามทำตัวให้ผ่องใสแต่หากยังอัดแน่นไปด้วยการ มีขาวดำ การแบ่งแยกทางสภาวะ

ก็แสดงถึงความคิดที่ปรุงแต่งแต้ม และหัวใจที่ปราศจากความรักที่แท้

Voice dialogue & Authentic Act

เสียงของหัวใจ

สู่การกระทำที่แท้จริง

อาจารย์ ณัฐฬส ได้พูดไว้หลายครั้ง ว่า ชอบคำ ว่า Vocation ( รากศัพท์ มาจากคำว่า  voice + Action )

หรือ “การทำด้วยใจ”  การ  เป็น เนื้อเป็นตัว ของ กายใจหลอมรวมไม่แยกออกจากกัน นำพาไปสู่ การมีชีวิตที่ รู้ตัว และงดงาม

มีอีกวลีหนึ่งที่น่าสนใจ คือ ” เป็นคำ “  การเป็นคำ คือ การเป็นสิ่งที่เราเปล่งออกมา ความจริงใจ ระหว่าง การกระทำ และ คำที่เปล่งออกมา

ในภาวะบีบคั้นหลายอย่าง สังคมเมืองถูกเติมแต่งเสียงมากมายที่ไม่ใช่เสียงของเรา ความบันเทิง สีสันต่างๆนาๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ดึงความสนใจไปจากจิตใจของปัจเจก เพื่อที่จะไม่ต้องมารับรู้ เนื้อแท้ที่อาจถูกกดทับ หรือ เจ็บปวดยิ่ง ก็ตาม

เหมือนว่าเราจะไม่มีปัญหาอะไร แต่พอเจอเหตุการณ์ในชีวิตจริง เรากลับเป็นคนทุกข์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในแบบเดิมๆ ตกร่องเดิม มันอาจแสดงถึงความขัดแย้งภายในใจ การไม่ยอมรับต่อเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง  เรากลายเป็นคนซีเรียส เกร็ง และสุขภาพเสียในที่สุด

ความเคยชิน ความคิดเชิงเหตุ ผล มากเกินไปก็เป็นอุปสรรคต่อการฟังเสียงภายใน บางทีเสียงของความคิดอาจจะดังกว่า เราอาจคิดว่า การทำแบบนั้ ถูกต้อง ผิด ห้ามทำ หรือ ฉันไม่คุ้นที่จะบอกรักพ่อ ทั้งๆที่ฉันรักเค้า และอยากบอกให้เขารู้แต่ ฉันทำไม่ได้หรอก

ความคิด เป็นดั่ง การร่ายมนต์ ให้กับตนเอง คุณร่ายมนต์ร้ายๆให้กับตัวเองบ่อยใหม?

เสียงด้านในลึกๆ นั้น เประบาง น่ารักเหมือนเด็กๆ มีความใสซื่อ ไม่ปรุงแต่ง เหมือนพร เหมือนของขวัญ และเป็นความเป็นไปได้ ความมหัศจรรย์ใหม่ๆอยู่เสมอ  หัวใจของทุกคนสวยงาม ถ้าเราไม่ปิดกั้น เปิดใจ รับฟังเสียงภายในของตัวเราเอง

คุณก็อาจได้รับพร หรือของขวัญ จากที่ใดสักแห่งส่งมาให้ก็ได้

Dear heart