knowing

Knowing is Loving

การสัมผัสรู้ คือความรัก

รู้ คือ รัก

หากเราดำรงตนอยู่ในธรรมดาสภาวะ และเรียนรู้จากประสบการณ์อันสดใหม่อยู่เสมอ

โลก คือครูของเรา บุคคลข้างหน้า คือ ครูของเรา

ในมณฑลแห่งการตื่นรู้ การสัมผัสรู้ถึงรายละเอียดแห่งตน นั้นเป็นดั่งร่างกายแห่งการภาวนา

และสิ่งสูงสุดแห่งการรู้แจ้ง คือ ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในแต่ละขณะ

ในความเป็นไปของสังสารและนิพพานที่ไม่แยกออกจากกัน

ไม่มีโลก(สังสาร) เราไม่อาจเข้าใจถึงแก่นนิพพานได้เลย

นอกจากโลกแล้วที่เป็นครู ยังมีในสถานะมนุษย์ ก็  คือ คนที่ทำให้หัวใจเราสั่นไหวเมื่อได้พูดคุยด้วย คือคนที่เรารัก ให้ความรัก มีเลือดเนื้อในการสื่อสารต่อกัน มีความอ่อนโยน ไม่คาดหวัง ไม่ตัดสิน และที่สำคัญคือ รับฟังเรา ความรักระหว่างนักเรียนรู้กับครูจึงเป็นพลังที่งดงามและพลักให้ก้าวเดินหน้าต่อสู่การสะท้อนของแสงแห่งปัญญา

ในความเชื่อของธิเบต โลกของเรา ไม่มีเวลา หรือไร้กาลเวลา

สัจจะและธรรมะ ยังคงดำรงอยู่อย่างไร้ร่างและเวลา ไม่มีเงื่อนไขใดๆจะบังบด ความจริงแท้ของธรรมะได้

โลกเราไม่มีเวลาเลยซะด้วยซ้ำ

ความรักไม่มีวันตายไปหรือเน่าเปื่อย พร้อมกับร่างกายมนุษย์

ดวงจิตที่ดีงามยังคงเดินทางสานต่อหน้าที่ของมัน

สถานะของมนุษย์ทุกคนที่ล้วนเป็นคุรุ มักตายจากกันและกันไป หากเราติดยึดในการมีชีวิต เมื่อครูจากไปความมานะและแรงบันดาลใจก็ถดถอย แล้วเราก็ไปหาครูใหม่ ไปเรื่อยๆ ครูที่เป็นมนุษย์ก็ต้องตาย คนแล้วคนเล่า

ครูทั้งหมดล้วนแสดงสภาวะ ท่าที การสื่อสารที่แตกต่างออกไป ไม่ว่าจะเป็นในรูปลักษณ์ความดีงามดั่งพระพุทธเจ้า หรือ ความบ้าบิ่นแบบคนบ้าก็ตาม ทุกสิ่งล้วนแสดงออกเพียงสภาวะให้เราได้เรียนรู้

หากเรายังติดอยู่ในสภาวะของครูซึ่งแสดงเป็นมนุษย์ เราก็ยังคงต้องหาที่พึ่งภายนอกออกไปเสมอ

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจ การดำรงอยู่ในการตื่นรู้นั้น ต้องใช้พลังแห่งใจที่บริสุทธ์ เราไม่สามารถซ่อนแอบความรู้สึกหรือสภาวะใดๆไว้ข้างหลัง เพื่อไม่ให้ผู้อื่นมองเราไม่ดีหรือดี(ตัดสินเรา) นั้นก็เป็นความกลัวที่เกิดจากการไม่อยากให้ตัวตน อัตตา ของตนเองโดนกระทบจากโลกที่เป็นจริง ความเสื่อมในความจริงของสังคมเล็กใหญ่จึงบังเกิดขึ้น ท่ามกลางกระแสการเรียนรู้ที่โหยหิว และ วัตถุนิยมทางจิตวิญญาณ ที่ตามไล่หลังเพื่อมาเป็นเหยื่อ

น่าเศร้าที่คนส่วนมากให้การบูชากับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์  ความปกปิดและความแข็งกระด้างในตน ทำตามแบบสิ่งที่อยู่บนหิ้งเสมือนก้อนหิน หรือความเชื่องมงายที่คาดหวังจะได้ผลลัพย์จากการปฎิบัตธรรมทั้งที่มีความจริงใจต่อตนเองน้อยมากและ  การพยายามทำตัวให้ผ่องใสแต่หากยังอัดแน่นไปด้วยการ มีขาวดำ การแบ่งแยกทางสภาวะ

ก็แสดงถึงความคิดที่ปรุงแต่งแต้ม และหัวใจที่ปราศจากความรักที่แท้

Voice dialogue & Authentic Act

เสียงของหัวใจ

สู่การกระทำที่แท้จริง

อาจารย์ ณัฐฬส ได้พูดไว้หลายครั้ง ว่า ชอบคำ ว่า Vocation ( รากศัพท์ มาจากคำว่า  voice + Action )

หรือ “การทำด้วยใจ”  การ  เป็น เนื้อเป็นตัว ของ กายใจหลอมรวมไม่แยกออกจากกัน นำพาไปสู่ การมีชีวิตที่ รู้ตัว และงดงาม

มีอีกวลีหนึ่งที่น่าสนใจ คือ ” เป็นคำ “  การเป็นคำ คือ การเป็นสิ่งที่เราเปล่งออกมา ความจริงใจ ระหว่าง การกระทำ และ คำที่เปล่งออกมา

ในภาวะบีบคั้นหลายอย่าง สังคมเมืองถูกเติมแต่งเสียงมากมายที่ไม่ใช่เสียงของเรา ความบันเทิง สีสันต่างๆนาๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ดึงความสนใจไปจากจิตใจของปัจเจก เพื่อที่จะไม่ต้องมารับรู้ เนื้อแท้ที่อาจถูกกดทับ หรือ เจ็บปวดยิ่ง ก็ตาม

เหมือนว่าเราจะไม่มีปัญหาอะไร แต่พอเจอเหตุการณ์ในชีวิตจริง เรากลับเป็นคนทุกข์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในแบบเดิมๆ ตกร่องเดิม มันอาจแสดงถึงความขัดแย้งภายในใจ การไม่ยอมรับต่อเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง  เรากลายเป็นคนซีเรียส เกร็ง และสุขภาพเสียในที่สุด

ความเคยชิน ความคิดเชิงเหตุ ผล มากเกินไปก็เป็นอุปสรรคต่อการฟังเสียงภายใน บางทีเสียงของความคิดอาจจะดังกว่า เราอาจคิดว่า การทำแบบนั้ ถูกต้อง ผิด ห้ามทำ หรือ ฉันไม่คุ้นที่จะบอกรักพ่อ ทั้งๆที่ฉันรักเค้า และอยากบอกให้เขารู้แต่ ฉันทำไม่ได้หรอก

ความคิด เป็นดั่ง การร่ายมนต์ ให้กับตนเอง คุณร่ายมนต์ร้ายๆให้กับตัวเองบ่อยใหม?

เสียงด้านในลึกๆ นั้น เประบาง น่ารักเหมือนเด็กๆ มีความใสซื่อ ไม่ปรุงแต่ง เหมือนพร เหมือนของขวัญ และเป็นความเป็นไปได้ ความมหัศจรรย์ใหม่ๆอยู่เสมอ  หัวใจของทุกคนสวยงาม ถ้าเราไม่ปิดกั้น เปิดใจ รับฟังเสียงภายในของตัวเราเอง

คุณก็อาจได้รับพร หรือของขวัญ จากที่ใดสักแห่งส่งมาให้ก็ได้

Dear heart

contemplative camp

พาเด็กๆมาพักผ่อน และใคร่ครวญกันหน่อย

สี่ส้า ห้าวัน พี่ีพี่ ไม่ยักเหนื่อย กลับชื่นอกชื่นใจ

มีดวงใจใสใส ของน้องๆเหมือนของขวัญชิ้นใหญ่

25 -29 เมษายน 2552

อำเภอ วังดุม จังหวัด กาญจณบุรี

กาญ่า เพื่อการเรียนรู้ด้วยใจ

สถาบันขวัญแผ่นดิน

เธอคือใคร ?

Who are you ?

เธอคือใคร ?

ฉันคือใคร?

ในสนามของ พลังงานของโลก “เธอ” เกี่ยวข้อง กับ “ฉัน”  อย่างรุนแรง  คำว่า เป็นหนึ่งเดียว อาจดูเหมือนพูดโหล  หากมองเผินๆ แต่ “เป็นหนึ่งเดียว” เป็นสภาวะของ ความเป็น ธรรมดา สามัญ ของโลก ที่อะไรอะไรก็เกี่ยวข้องกันอย่างแยกออกไม่ได้

เมื่อยามที่เรามีความสุข เบิกบาน พลังจากเรา จะแผ่ขยายออก ให้สู่คนข้างๆได้รู้สึก ทำนองเดียวกัน หากคุณโกรธ เคียดแค้น พลังต่างๆก็จะส่งไปไห้กับโลกและคนอื่นๆ   มันก็ไม่แปลก ถ้าเราไปอยู่ไกล้ความเศร้า หรือ สับสน เราก็อาจจะเป็นด้วย นั้นก็ขึ้นอยู่ที่ความ ตื่นตัวและเปิดกว้างของหัวใจ ที่จะคอยดูแลสภาวะ ที่ อลหม่าน และ เหมือนเป็นสังสารที่ให้เราได้ฝึกตนอยู่ตลอดเวลา

อาจารย์ผู้เป็นที่รัก เคยบอกฉันว่า ” โลก คือ เธอ ” ฉันไม่เข้าใจแต่ทีแรก ได้แต่พยายามคิดหาคำตอบ แต่แล้ววันนึงฉันก็ รู้สึกกับมันจริงๆ ว่า โลกคือฉัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้า และ เธอที่อยู่ตรงหน้านั้น คือฉัน    สิ่งที่เราข้ามไม่พ้นเองนั้นปรากฎขณะที่เรามองผู้อื่น หรือสิ่งที่สวยงาม ความงดงามของท้องทะเล ก็ออกมาจากตัวเรา  ในยามที่เรายอมรับกับสิ่งที่เป็นอยู่

no more Qauestion.

“One need ask no more when the true nature is seen.”

– Naropa

It’s not a life style.

” คงทำตามกันไม่ได้ “   การเดินทางของจิตใจ เป็นเรื่องที่ส่วนตัวมาก ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับตัวเอง เป็นเสมือนคุรุที่ดีที่สุดในโลก

Trust is the gateway.  ความจริงคือประตูแห่งการตื่นรู้  สิ่งที่เราสัมผัส รับรู้  โดยปราศจากความคิดที่ซับซ้อน วกวน อยู่ส่วนบน(หัว)ของร่างกาย ทำให้เรามีมันสมอง ตรรกกะ ที่จะแยกแยะ ถูก ผิด ดี ชั่ว ให้กับโลกของเราเอง ไปสู่การใช้ดาบของความคิดนี้ ฟาดฟันผู้คนไม่เลือกหน้า           หลายคน เลือกที่จะนั่งฟังคำสอนจากครุมากกว่าการกลับมาใช้เวลากับตัวเอง หรือ บางคนอาจทำตามในสิ่งที่คนอื่นๆเค้าทำกัน เพื่อเป็นการ copy วิถี หรืออาจไปถึง แค่เพื่อการอยู่รอดในสังคมหรือในบ้านเท่านั้น  คงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและยากมาก ที่จะบอกว่ามันคืออะไร แต่คุณเท่านั้นที่จะรู้ได้ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับตัวเอง อะไรบ้างที่ผุดบังเกิดขึ้นในใจ ความ งาม โกรธ โลภ หดหู่ ซาบซึ้งอย่างไร ?.. ไม่มีใครรู้จริงไปมากกว่าตัวผู้แสวงหา   เมื่อเราอยู่ ณ ขณะที่ประสบการณ์กำลังเกิดขึ้น สิ่งนั้นจะก่อเกิดการเรียนรู้ และช่วยคลี่คลายเยียวยา เราไปพร้อมๆกัน ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ความเป็น ธรรมะ นั้นเป็นเสมือน มหาสมุทร กว้างขวางพอสำหรับคนผิวต่างสี  ต่างภาษา ต่างเพศ และปริมาณน้ำทะเล หรือสายธารที่ไหลรินไปอย่างไม่จำกัดที่  ไม่จำเป็นต้องสวมใส่จีวร หรือไม่จำเป็นต้องไม่ใส่  หรือ เสื้อยืด หรือ … เพราะมันไม่ไช่ขนบธรรมเนียม!!

การเดินทางธรรมไม่ใช่อะไรที่ทำตามกันโดยการอ่านหรือฟังได้   หัวใจข้างใน มากกว่า ที่จะทำให้ “รู้สึก” “ความตื่น” ของผู้ปฎิบัติเอง อาจปรากฎให้เห็นถึง โยงใย ของการกระทำ  และความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งต่างๆ ที่ออกมาจากตัวเราเองอย่างแท้จริง

“Do Not Betray Others”

John Daido Loori Roshi: Guishan’s “Do Not Betray Others”

In this koan exploring compassionate action, the metaphor of “wearing socks for others” is used to describe knowing personally the suffering of others and responding accordingly. Daido Roshi warns us that it is always possible to become complacent, to take the easy route—to realize ourselves and then abandon others. But the path of the bodhisattva is to not rest until each and every living being has been saved.

กลับ

กลับบ้าน มา อยู่ร่วมอยู่รอดกับ สายใยแห่งครอบครัว กลับสู่ ความเคยชิน ร่องซ้ำๆที่ตัวเองติด

งานภาวนา ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

คำสอนของครูและคุรุ ทั้งหลายปรากฎขึ้น ใบหน้าที่หดหู่กลับกลายเป็นสดใส มีกำลังใจ

ใจพร้อมจะเอ่ยความรักให้กับสิ่งอื่น

Through this goodness, may omniscience be attained

And thereby may every enemy (mental defilement) be overcome.
May beings be liberated from the ocean of samsara,
Which is troubled by waves of birth, old age, sickness, and death.

.

dedication of merit

Dancer !

มณฑลแห่งการตื่นรู้คือร่างกายที่กำลังร่ายรำ ในห้วงทำนองของสังสาร

ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น

มีแต่ปรากฎการณ์ที่เรากำลังเฝ้ามอง

เคลื่อนไปดังสายน้ำริน

ไม่มีจุดสิ้นสุด

ไม่เคยสิ้นหนทาง

แห่งจิตตื่นรู้

———————————————————————————

dakini ,

The awereness is no  boundaries.

The essence of wholeness.

Mahamudra is beyond all words And symbols,

but for you, Naropa, Earnest and loyal, must this be said.

The Void needs no reliance, Mahamudra rests on nought.

Without making an effort, But remaining loose and natural,

One can break the yoke Thus gaining Liberation.

If one sees nought when staring into space,

If with the mind one then observes the mind,

One destroys distinctions And reaches Buddhahood.

The Song
of Mahamudra

by
Tilopa

Good morning !

Good maorning !

to The great eastern Sun

อรุณสวัสดิ์ อมตะกาลแสงสีทอง

ที่ซึ่งเป็นอิสระ ในห้วงอากาศ

ปลุกเร้าให้สรรพสัตว์ ตื่นจากความมืด ลาง

เต็มเปี่ยมด้วย พลังแแห่งความรัก ปัญญาญาณ

และ ความเป็นไปได้ในหนทางทั้งปวง

…

ตื่นเถิด

ตื่น ขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่แสนดีของเธอ

ท้องฟ้าสีสวยนวลและอบอุ่น

ทุกอย่างกำลังคลี่คลาย

เปิดออก

.

.

เพราะ มันเป็นเช่นนั้นเสมอ

.

.

.

ปลายเดือน มีนาคม 2552

ปางไฮ แม่ริม

ไมตรี

Pema Chodron พูดเกี่ยวกับเรื่อง ไมตรี ว่าจริงๆแล้วการที่เราทำดีกับคนอื่นแบบ ติดว่า ฉันจำเป็นจะต้องทำแบบนี้แบบนั้นกับ เธอเพื่อให้เป็นการ “ฉันทำดีกับเธอนะ” ในขณะที่ฉันเองนี้ก็เกร็ง หรือไม่สบายใจ โดยบางทีลืมถึง การมี ไมตรี กับตัวเอง ลืมว่าเราเองก็เป็นตัวบ่มและสามารถฝึกการมีไมตรีเบื้องต้นกับตัวเองไปก่อนได้ในทุกๆเมื่อ

(บางทีเมื่อ ทำดี กับตัวเองเป็นแล้ว มีร่างกายและจิตใจที่ผ่อนคลายมากขึ้น นั่น ก็เป็นการทำให้คนอื่นๆรู้สึกสบายไปด้วย)

Chogyam trungpa ได้ขยายความ ไมตรี ให้ฟังดูง่ายขึ้น maitri – ” Loving-kindness “

ไมตรี ที่มากไปกว่าการเป็นคน nice แต่ไมตรีที่กำลังพูดถึงอยู่อาจเป็นภาวะการ ” เปิด ” หรือ สร้างพื้นที่ให้พลังอันดีงามของตัวเองได้โลดเล่น และ ทำการเปิด (แบบที่เปิดกับตัวเองนี้) กับคนอื่นๆ

Maitri ( skt. ) ” unconditional loving – kindness . “  A direct,unconditional relationship with all aspects of our’s self and others.without loving-kindness for ourselves,it is difficult,if not impossible,to genuinely it for others.

My Frist date .

I have first date with Worldpress.

july 31 2008